Susan Schildkamp schept in tekeningen en schilderijen voorstellingen tussen waak en droom. Zij werkt beelden uit die zij onderweg tegenkomt. Dat onderweg kan overal en nergens zijn. Zij vangt landschappen, mensen, huizen en gebouwen, voorwerpen, en niet in de laatste plaats sferen. Een sfeer die zij herkent, een sfeer die haar verwondert, iets krijgt vat op haar. Sinds een aantal jaren brengt het werkelijke landschap haar sterk in verleiding. Het begin van veel van haar schilderijen ontstaat in de vrije natuur. Later in haar atelier begint de abstrahering, de vereenvoudiging van het beeld dat zij buiten heeft gevonden. Haar eigen beleving en de manier waarop zij het wezen van de dingen ziet krijgen dan de overhand boven de objectieve waarneming.

Eigen aan Susan Schildkamp is dat zij subtiel herhaalt wat zij eerder heeft getekend. In een van haar volgende schilderijen kan dan plotseling weer een sfeer van weleer, of een element uit een eerder werk tevoorschijn komen. Hoezeer zij hangt aan het onbelemmerde, blijkt uit een aantal zich repeterende landschappen: aan de kust en in de bergen komt zij steeds weer terug.

Toch zien we de afgelopen periode meer realistische elementen in haar schilderijen: huizen deinen mee op de wind, een toren lijkt als uit de hemel gevallen, een kermispaardje zweeft boven het water. Op hetzelfde moment laat zij het landschap sterker vervagen. Soms lijkt de onderkant hemel en de bovenkant zee. In die zin is haar werk zowel in abstracte- als in realistische zin stelliger geworden. En toch is er geen sprake van een contrast. Het is een schaduwloos geheel. Dat duidt op niet alleen de beheersing van het beeld. Ze heeft altijd al toegegeven aan de harde greep van het licht. Ook een dreigende lucht is bij haar helderblauw.

Susan Schildkamp slaagt er steeds weer in om herkenbare triestigheden, de ondertoon van het leven, kleur te geven. Er is nauwelijks meer iets donkers van gewicht.